Kopia zapasowa sklepu to temat, w którym najczęściej widzę tę samą pomyłkę: backup istnieje, jest robiony codziennie, a po awarii i tak coś przepada. Zwykle nie dlatego, że narzędzie zawiodło. Dlatego, że kopiowało trochę co innego, niż właściciel sklepu zakładał.

Pięć rzeczy, które o tym decydują.

1. Kopia hostingu nie jest Twoją kopią

Prawie każdy hosting reklamuje się codziennym backupem. To dobre zabezpieczenie przed Twoim własnym błędem i bezużyteczne przy awarii po stronie hostingu, bo kopia leży na tej samej infrastrukturze co sklep. Jeśli znika konto, znika razem z nią.

Do tego dochodzi retencja. Siedem dni wstecz brzmi rozsądnie, dopóki nie okaże się, że wtyczka psuła ceny przez trzy tygodnie i najstarsza dostępna kopia jest już skażona.

Druga kopia, u innego dostawcy i poza serwerem, to minimum przy sklepie, z którego ktoś żyje.

2. Zamówienia nie leżą tam, gdzie kiedyś

Przez lata zamówienia WooCommerce siedziały w wp_posts i wp_postmeta razem z wpisami i stronami. Od kilku wersji domyślne jest HPOS, czyli osobne tabele wc_orders, wc_order_addresses, wc_order_operational_data i wc_orders_meta.

Kto ma własny skrypt eksportujący wybrane tabele, napisany zanim HPOS wszedł, ten kopiuje dziś bazę bez zamówień i o tym nie wie. Sklep po przywróceniu wstaje, strona działa, katalog działa, a historia zamówień jest pusta.

Sprawdzenie zajmuje chwilę:

wp db query "SELECT COUNT(*) FROM wc_orders;" wp db query "SELECT COUNT(*) FROM wp_posts WHERE post_type='shop_order';" 

Jeśli pierwsza liczba jest duża, a druga zerowa, to sklep stoi na HPOS i Twój backup musi obejmować tamte tabele.

3. Zamówienia przychodzą w trakcie przywracania

To jest ten scenariusz, który najbardziej boli. Sklep pada w sobotę rano, przywracasz kopię z nocy, wszystko wraca. Razem z nią cofasz zamówienia złożone między północą a awarią, bo kopia ich nie zna.

Klient zapłacił, operator płatności ma transakcję, a w sklepie nie ma zamówienia. Dowiadujesz się o tym od klienta, zwykle po kilku dniach.

Nie ma na to eleganckiego rozwiązania poza jednym: przed przywróceniem wyeksportuj z żywej bazy to, co powstało po dacie kopii, i wgraj z powrotem po przywróceniu. Jeśli baza jest nie do odczytania, zostaje panel operatora płatności jako jedyne źródło listy transakcji z tego okna.

Dlatego przy sklepach z realnym obrotem częstotliwość kopii bazy liczy się w godzinach, nie w dobach.

4. Backup, którego nikt nie przywrócił, to założenie

Archiwum, które się tworzy i waży tyle, ile powinno, nadal nie jest dowodem, że da się z niego wstać. Zdarzają się ucięte dumpy po timeoucie, kopie bez tabel z przedrostkiem innym niż domyślny, archiwa pozornie kompletne, w których brakuje katalogu uploads przez limit czasu.

Przywrócenie na środowisku testowym raz na kwartał odpowiada na pytanie, którego inaczej nie da się zamknąć: ile to w ogóle trwa. Ta liczba jest potrzebna, zanim zadzwoni klient i zapyta, kiedy sklep wróci.

5. Pliki rosną szybciej niż baza

Baza sklepu po kilku latach ma zwykle kilkaset megabajtów. Katalog uploads potrafi mieć kilkanaście gigabajtów, bo WordPress trzyma każdy wgrany obraz w kilku rozmiarach, a wtyczki dokładają własne.

Przy takich rozmiarach pełna kopia plików co noc przestaje mieć sens. Baza codziennie albo częściej, pliki przyrostowo, pełny obraz rzadziej. Warto też raz przejrzeć, ile z tych gigabajtów to pliki wciąż używane.

Co sprawdzić u siebie

Cztery pytania, na które warto znać odpowiedź przed awarią, a nie w jej trakcie:

  1. Gdzie fizycznie leży kopia i co się z nią stanie, gdy zniknie konto hostingowe.
  2. Czy obejmuje tabele wc_orders, jeśli sklep stoi na HPOS.
  3. Ile zamówień mieści się w oknie między kopiami.
  4. Kiedy ostatnio ktoś z tej kopii faktycznie przywrócił sklep.

Jeśli przy którymś pytaniu trzeba zgadywać, to jest pierwsza rzecz do uporządkowania.

Nazywam się Wojciech Duraj, prowadzę initSoft. Buduję sklepy WooCommerce i zajmuję się opieką nad WordPressem dla firm, które nie mają własnego działu IT. Pracuję zdalnie w całej Polsce.